Хуб, дар принсипи тааҷҷубовар нест, ки чашмони ин хонум ҳангоми дидани хурӯс, ки танҳо дар чашмонаш меафтад, равшан мешавад, ӯ албатта дикро мемакид, хуб аст ва худи ҷинс аз афташ дар аввал осон набуд. Ман намефаҳмам, ки чӣ тавр вай онро даровард, зеро он хеле калон аст, вай равшан аст, ки духтарро аз чунин дикҳо сӯхтааст, барои ҳамин вайро ба ин гуна зеҷиҳои калон ҷалб мекунад, вайро воқеан хуб мезад.
Бача равшан аст, ки сардор нест ва бераҳмона нест, аммо духтарро бо хаёлот заиф кардааст. Дар ин ҷо вай воқеан хуб аст, андозаи бача хуб аст, аммо вай онро то тӯбҳои худ фурӯ мебарад. Дугонааш хар кадар кушиш кунад хам, уро пахш намекард. Ин духтари зебост.